بهزاد شیشه گران – نقاش و گرافیست

بهزاد شیشه گران متولد ۱۴ دی ۱۳۳۱ در تهران، هنرمند نقاش و گرافیست معاصر است. او دیپلم نقاشی از هنرستان هنرهای زیبا (۱۳۵۰- ۱۳۵۳) و کارشناسی گرافیک از دانشکده هنرهای تزئینی (۱۳۵۷- ۱۳۶۶) گرفت و هم اکنون عضو هیأت مدیره انجمن هنرمندان نقاش ایران است.

بیوگرافی

شیشه گران در خانواده ای پرجمعیت، و از پدر و مادری که هر دو از نعمت خواندن محروم بودند، متولد شد. پدرش مردی دقیق، با دستانی ماهر، ذهنی خلاق و کنجکاو بود، بهزاد و برادرانش در جوار پدر، توانایی‌های خود را به تدریج کشف می‌کردند. پسرها همگی قابلیت‌هایی شبیه به پدر می‌یافتند. هرچند نحوه کار پدرشان را ادامه ندادند. درهرحال، زندگی در تهران و تحصیل،چشم اندازها و فرصت‌های تازه ای را مقابلشان قرار داد و اینها هرگز حاصل نمی‌شد-شاید- اگر مادر همة وجودش را عاشقانه برای زندگی و خانواده نمی‌گذاشت.

توانایی بهزاد در نقاشی است. در کارهای دستی است. در دست‌های اوست. در ذهن خلاق اوست. این را معلم “درس طبیعی” تشخیص می‌دهد، نه همة معلم‌ها. به همین خاطر، سیکل اول قدری طول کشید تا به پایان رسید. پس از خدمت سربازی در “انجمن سینمای جوان” دو سالی را به تحصیل کارگردانی سینما  پرداخت. و سرانجام با تصمیم به ادامة تحصیل، در رشتة گرافیک دانشکده هنرهای تزئینی پذیرفته شد. ورود او به دانشگاه، همزمان با اوج گیری تب انقلاب بود. و این تب، بهزاد را خیلی درگیر کرد. به همراه کورش شیشه گران برادرش، از یکی دو سال قبل تر (۱۳۵۵)، با ایده حذف سفارش دهنده پوستر، به تولید پوسترهایی با مضامین اجتماعی یا سیاسی پرداخت که با تکثیر آنها و سپس نصب بر دیوار پیاده روها یا ارسال پستی برای افراد، سازمان‌ها، سفارتخانه‌ها و حتا نهادهایی در خارج از کشور، تلاش کرد به نوعی هنر و پیام رسانی از این طریق را وارد زندگی مردم کند. از جمله “خیابان شاهرضا هنر است” (۱۳۵۵) و “به خاطر صلح در لبنان” (۱۳۵۵). این دومی‌از سوی “سازمان ملل متحد” مورد تقدیر قرار گرفت.

فعالیت ها

  • برپایی نُه نمایشگاه انفرادی
  • برپایی بیش از هفتاد نمایشگاه گروهی
  • برنده بی ینال نقاشان کشور (۱۳۷۰)
  • عضو هیأت مدیره انجمن هنرمندان نقاش ایران
  • چاپ آثار در نشریات داخلی و خارجی

دیدگاه بهزاد شیشه گران در مورد نگاه خود به نقاشی اینگونه است: “در قرن پرشتاب حاضر و در عصر سرعت و تکثیر، در پی آن هستم که نقاشی ام را از یک بار دیدن موضوع، و آن را برای همیشه رها کردن، به بارهاوبارها دیدن، و هر بار متفاوت از بار پیش دیدن، برسانم. طوری که هر اثر، به تنهایی کامل و مستقل باشد و مجموعه آثار در کنار یکدیگر هم بیان جدید دیگری را به وجود آورند. این نوع تفکر، نزدیک به دو دهه است که فعالیت‌های هنری ام را زیر پوشش گرفته، و به این وسیله خواسته ام پُلی بین مردم، نقاشی و خودم بسازم. به این تعبیر که: اگر کسی از موضوع کار من خوشش آمد، بتواند صاحب یک تابلوی اصل از همان موضوع باشد (بدون این  که نقاشی از یک موضوع فقط در انحصار یک نفر درآید)؛ تصاحبی که امکان آن برای اقشار کم درآمد جامعه هم وجود داشته باشد.”

گزیده آثار

گردآوری:مجله اینترنتی نت سام