پیشرفت – امپایریم

امپیریم (Empyrium) یک گروه نوآور موسیقی آلمانی است که در سال ۱۹۹۴ پایه‌گذاری شد و در سال ۱۹۹۵ با انتشار آلبوم دموی Der Wie Ein Blitz Von Himmel Fiel فعالیتش را آغاز کرد. ریشه واژه امپیریم (به لاتین: Empyrium) واژه امپیریَن(به لاتین: Empyrean) میباشد که در فلسفه و کیهان‌شناسی یونان باستان به معنی بالاترین مکان در کره‌های آسمانی یا همان بهشت جایگاه خدا است.

امپییریم را اولف تئودور شوادورف و آندریاس باخ بنیان گذاشتند. آلبوم‌های ابتدایی گروه بیشتر حال و هوای سیمفونیک متال دارند اما دو آلبوم آخرشان کاملاً متفاوت و در رده نئوفولک به شمار می‌آیند. فضای آثارشان بیشتر غمناک، تاریک و پاره‌ای اوقات هم عاشقانه است. پس از آلبوم weiland گروه تصمیم گرفت تا دیگر آهنگی ضبط نکند . اما در سال ۲۰۱۰ گروه دوباره متحد شد و اولین کار آن ها پس از جداشدن به نام The Days Before the Fall در البومی با نام Whom the Moon a Nightsong Sings که توسط گروه اولور (Ulverr) و چند گروه دیگر تهیه شده بود ، منتشر شد.در سال ۲۰۱۱ ، گروه در شهر لایپزیگ برای نخستین بار اجرای زنده ای برگزار کرد و پس از دو سال در سال ۲۰۱۳ ، بصورت دی وی دی و کتابچه شامل مصاحبه و کنسرت و … با نام Into The Pantheon در دسترس عموم قرار گرفت .

پس از گذشت ۱۲ سال ، با همکاری مارکوس استوک و توماس هلم ، گروه با البوم The Turn Of The Tides در سال ۲۰۱۴ با سبک دارک نئوفولک ، نئوکلاسیکال به عرصه موسیقی باز میگردد و در سال ۲۰۱۵ گروه آلبوم The Mill که جزء آلبوم های EP به شمار می رود و شامل دو قطعه می باشد را در سبک دارک فولک منتشر می کند.

پیشرفت (Fortgang)

  • پخش: ۲۰۰۲
  • سبک: Neo-folk
  • زمان: ۷:۱۳
  • آلبوم: Weiland

دانلود آهنگ

آهنگ “پیشرفت” از آلبوم Weiland در سال ۲۰۰۲ منتشر شد که تلفیق موسیقی سمفونیک با موسیقی متال و شعری حزن آلود یکی از شاخص های معروفیت این آهنگ در تمام دنیا شد.

متن ترانه دو زبانه

چه عذاب غم زده ای
مرا از مسیر راهم بیرون راند
آن هنگام که امواج بزرگ آغازین صبح گاهی مه آلوده
هنوز در بیشه زار برف پوش آسوده بودند

در خلنگ زارهای سنگی در دوردست
کوهستان کهن سال دیر زمانی ست که آرام ارام محو می شود
در آن جایی که نگاه سرگردان می شود
دیگر راه بازگشتی نیست

اکنون تاریکی بر همه چیز غلبه کرده
بعد از یک راه طولانی در تنهایی
از روی این بندرگاه ناب ازلی
آرام آرام و نزدیک می خیزد
نور کم رنگ ماه
به انتهای راه های کهنه

Welch gramvoll Pein
verwies mich meinen Pfaden
als morgendunstge Schwaden
noch ruhten im verschneiten Hain

In weit erstarrter Heide
lang schwand die alte Leite
wohin noch schweifet der Blick
führt kein Umkehr zurück

Überwunden ist nun Dunkelheit
nach langem Weg in Einsamkeit
Von unberührtem Stege
folget leis und dicht
des Mondes fahles Licht
zum Ende alter Wege

گردآوری: مجله اینترنتی نت سام