امید فراوان – پینک فلوید

پینک فلوید (به انگلیسی: Pink Floyd) یک گروه موسیقی راک انگلیسی است که در لندن بنیان نهاده شد. این گروه یکی از تأثیرگذارترین گروه‌های موسیقی راک انگلیسی است که توانست با موسیقی پراگرسیو و سایکدلیک، اشعار فلسفی، استفاده از تجربیات صوتی و خلق اجراهای زنده استادانه، به موفقیت بین‌المللی دست یابد و به یکی از محبوب‌ترین و تأثیرگذارترین گروه‌های موسیقی عامه‌پسند تبدیل شود.

پینک فلوید در سال ۱۹۶۵ توسط دانشجویان سابق، سید برت، نیک میسن، راجر واترز و ریچارد رایت، تشکیل شد. آن‌ها در اواخر دهه ۶۰ میلادی و تحت رهبری سید برت دو تک‌آهنگ موفق منتشر کردند. سپس نخستین آلبوم خود تحت عنوان نی‌زن بر دروازه‌های سپیده‌دم را عرضه کردند که اثری موفقیت‌آمیز بود و باعث شهرت آن‌ها شد. دیوید گیلمور در دسامبر ۱۹۶۸ به عنوان پنجمین عضو به گروه پیوست و به تدریج جایگزین سید برت شد که به دلیل مصرف بیش از حد مادهٔ توهم‌زای ال‌اس‌دی، سلامتی روانی خود را از دست داده بود. پس از جدایی برت از پینک فلوید، راجر واترز تبدیل به شاعر اصلی ترانه‌های گروه شد و جایگاه خود را بیش از پیش تثبیت کرد. در این زمان بود که پینک فلوید با آلبوم‌هایی مفهومی همچون نیمهٔ تاریک ماه(۱۹۷۳)، کاش اینجا بودی (۱۹۷۵)، جانوران (۱۹۷۷)، دیوار (۱۹۷۹) و برش نهایی (۱۹۸۳) به شهرت جهانی دست پیدا کرد.

ریچارد رایت در سال ۱۹۷۹، به علت مشکلات شخصی با واترز، گروه را ترک گفت. واترز نیز خود در سال ۱۹۸۵، پینک فلوید را ترک کرد تا گیلمور تبدیل به رهبر پینک فلوید شود. وی پس از جدا شدن واترز از گروه، به همراه نیک میسن به بقای پینک فلوید اصرار ورزید که موجب تخاصم بین اعضای باقی‌مانده و واترز شد. در نهایت، واترز با اکراه به ادامه کار پینک فلوید بدون حضور او رضایت داد و پس از آن پینک فلوید بدون همراهی واترز و به رهبری دیوید گیلمور دو آلبوم لغزش آنی در عقل (۱۹۸۷) وناقوس جدایی (۱۹۹۴) را منتشر کرد.

در ژوئیه ۲۰۰۵، پس از نزدیک به دو دهه، اعضای گروه (گیلمور، واترز، رایت و میسن) برای اجرایی خیرخواهانه در لایو ۸، گرد هم آمدند. سید برت در سال ۲۰۰۶ و ریچارد رایت در سال ۲۰۰۸ درگذشتند که بدین ترتیب این اجرا تبدیل به آخرین اجرای گروه با حضور تمام اعضا شد. در سال ۲۰۰۶، گیلمور مصاحبه‌ای با روزنامه ایتالیایی لا رپوبلیکا انجام داد و اعلام کرد که پینک فلوید منحل شده‌است. زمانی که درباره آینده گروه از او پرسیده شد، گیلمور توضیح داد که پینک فلوید دیگر موسیقی نخواهد ساخت و او در سن ۶۰ سالگی ترجیح می‌دهد بر روی پروژه شخصی‌اش کار کند. از آن زمان، واترز و گیلمور بارها اعلام کرده‌اند که قصد ندارند تا دوباره با سایر اعضا گروه، گرد هم آیند. در سال ۲۰۱۱، گیلمور و میسن در او۲ آرنا لندن، در یکی از نمایش‌های تور دیوار واترز، به وی پیوستند. در ۵ ژوئیه ۲۰۱۴، منابع مختلفی از جمله همسر دیوید گیلمور، از منتشر شدن آلبومی جدید از سوی گروه تحت عنوان رودخانه بی‌پایان خبر دادند. این آلبوم از آثار ضبط شدهٔ گروه در سال ۱۹۹۴ برگرفته شده است و به ریچارد رایت فقید تقدیم شده است. این آلبوم در نوامبر ۲۰۱۴ عرضه شد.

پینک فلوید در سال ۱۹۹۶ به تالار مشاهیر راک اند رول ایالات متحده و در سال ۲۰۰۵ به تالار مشاهیر موسیقی بریتانیا راه یافت. تا سال ۲۰۱۳، بیش از ۲۵۰ میلیون نسخه از آثار این گروه در سرتاسر جهان به فروش رفت که ۷۴٫۴ میلیون نسخه از آن تنها در ایالات متحده فروش رفته است. به همین دلیل، در زمرهٔ پرفروش‌ترین هنرمندان موسیقی در دنیا قرار می‌گیرد. همچنین، همواره از آلبوم نیمهٔ تاریک ماه به عنوان یکی از موفقیت‌آمیزترین و پرفروش‌ترین آلبوم‌های تاریخ راک در تمام دوران‌ها یاد می‌شود. این آلبوم توانست از نظر میزان فروش، به رتبهٔ اول در ایالات متحده دست پیدا کرده و چهارده سال در جدول باقی بماند. تاکنون بیش از ۴۰ میلیون نسخه از این آلبوم در سراسر جهان به فروش رسیده است.

امید فراوان High Hopes

  • صاحب اثر: پینک فلوید
  • تهیه‌کننده: باب ازرین و دیوید گیلمور
  • ناشر: ای‌ام‌آی (بریتانیا) – کلمبیا رکوردز (ایالات متحده)
  • ترانه‌سرا: دیوید گیلمور، پولی سمسون
  • سال پخش: ۱۹۹۴

دانلود آهنگ

امید فراوان (به انگلیسی: High Hopes) نام ترانه‌ای از آلبوم سال ۱۹۹۴ پینک فلوید، ناقوس جدایی است که به وسیلهٔ دیوید گیلمور آهنگسازی و توسط دیوید گیلمور و پولی سمسون نوشته شد. متن ترانه از چیزهایی که ممکن است یک بار در زندگی کسب شده باشند و از دست روند صحبت می‌کند و نیز از ابتکار خود زیستنامهٔ گیلمور بهره می‌برد. داگلاس آدامز، یکی از دوستان گیلمور، نام ترانه را از قسمتی از متن ترانهٔ خود آهنگ برگزید. این ترانه آخرین ترانه‌ای بود که برای آلبوم ضبط می‌شد که دیوید گیلمور از آن به عنوان «درخشش الهام» یاد کرد.

متن ترانه دو زبانه

فراتر از مرز جایی که وقتی کوچیک بودیم توش زندگی می کردیم
در دنیای شگفتی ها و عجایب
افکارمون آزادانه گشت و گذار می کردن، بی وقفه و بی مرز
زنگ جدایی و تفرقه به صدا در اومده بود

در امتداد راه طولانی و به طرف جاده
آیا اونا هنوز همدیگه رو کنار جوب گذرگاه می بینن؟

جایی که یه گروه (خواننده) به دنبالمون میومدن
می دویدن قبل از اینکه زمان آرزو هامون رو بگیره و بره
و هزاران موجود که می خواستن
ما رو به زمین گره بزنن (مشکلات زندگی بزرگسالان) رو
به زندگی ای که آروم تباه می شد، واگذار می کردن

اون موقع چمن ها سبزتر بودن
نور روشن تر بود
و دوستان دورمو گرفته بودن
شب ها شگفتی داشت

به خاکستر پل هایی که پشت سر گذاشتیم و میسوزن نگاه می کنم
و یک آن به یاد میارم اون طرف چقدر سبزتر بود
سعی کردیم پیش بریم و گذشته رو فراموش کنیم
اما ناخودآگاه یه حس درونی ما رو به سمت خاطرات می کشید

بالاخره تو بلندی، جایی که کسی فتحش نکرده بود
به ارتفاع های گیج کننده دنیایی که رویا پردازی می کردیم رسیدیم

حالا تا ابد در بند خواستن و جاه طلبی ایم
هنوز یه عطش ارضا نشده داریم
چشم های خسته مون هنوز خیره به اون مرزه
با اینکه این راه رو کلی اومدیم

اون موقع چمن ها سبزتر بودن
نور روشن تر بود
همه چیز طعم بیشتری داشت
شب ها شگفتی داشت
و دوستان دورمو گرفته بودن
مه صبح زود دیده می شه
وآب جاریه
از رود بی پایان
برای همیشه

Beyond the horizon of the place we lived when we were young
In a world of magnets and miracles
Our thoughts strayed constantly and without boundary
The ringing of the division bell had begun

Along the Long Road and on down the Causeway
Do they still meet there by the Cut

There was a ragged band that followed in our footsteps
Running before time took our dreams away
Leaving the myriad small creatures trying to
tie us to the ground
To a life consumed by slow decay

The grass was greener
The light was brighter
With friends surrounded
The night of wonder

Looking beyond the embers of bridges glowing behind us
To a glimpse of how green it was on the other side
Steps taken forwards but sleepwalking back again
Dragged by the force of some inner tide

At a higher altitude with flag unfurled
We reached the dizzy heights of that dreamed of world

Encumbered forever by desire and ambition
There’s a hunger still unsatisfied
Our weary eyes still stray to the horizon
Though down this road we’ve been so many times

The grass was greener
The light was brighter
The taste was sweeter
The nights of wonder
With friends surrounded
The dawn mist glowing
The water flowing
The endless river
Forever and ever

گردآوری: مجله اینترنتی نت سام